خودروی عضلانی چیست؟

شاید بعید باشد این روز‌ها کسی پیدا شود که حداقل یک فیلم با صحنه‌های اکشن تعقیب و گریز ماشین‌ها ندیده باشد. ممکن است حتی گاهی خیلی از ماها در رویا‌هایمان خودمان را در این ماشین‌ها ببینیم و آرزوی داشتن این خودرو‌های وحشی را داشته باشیم که در عرض چند ثانیه سرعت‌شان از ۰ به ۱۰۰ کیلومتر در ساعت میرسد و عملکرد فنی آن‌ها زبانزد افراد است.

اگر شما هم تابحال این حس درونتان به وجود آمده باشد، ‌احتمالش زیاد است که به یک خودروی عضلانی چشم دوخته باشید.

در لغت «خودروی عضلانی» اصطلاحی بوده که برای طیف گسترده‌ای از وسایل نقلیه قدرتمند با عملکرد فی بالا به کار میرفته. اما افرادی وجود دارند که برای این اصطلاح تعریف دقیقی تعیین کرده‌اند و در این باره با قطعیت می‌توانند بگویند که چه ماشینی خودروی عضلانی محسوب می‌شود و چه ماشینی در این دسته قرار نمی‌گیرد. امروزه این اصطلاح یک ماشین  دو دره، دیفرانسیل عقب، سایز کوچک تا متوسط به همراه یک موتور بزرگ ۸ سیلندر را در ذهن تداعی می‌کند.

خودرو‌های عضلانی در اواسط دهه ۱۹۶۰ در بین راننده‌های جوان‌تر رواج پیدا کردند. این ماشین‌ها نه تنها طراحی جذاب و موتوری قدرتمند داشتند، بلکه به نسبت خودرو‌های سوپر اسپرت بسیار هم مقرون به صرفه بودند و می‌توانستند در هر شرایطی، از استفاده روزمره تا مسابقات رسمی و غیر رسمی نیاز افراد را برآورده کنند.

در مقایسه با اتومبیل‌های مدرن و امروزی که تمایل دارند از موتور‌های کوچک‌تری مثلا v4 و v6 استفاده کنند، خودرو‌های عضلانی بیشتر به بدنه‌های کوچک‌تر با موتور‌های بزرگ متمایل‌اند. این را هم در نظر داشته باشید که خودروی‌های امروزی به نسبت از مصرف سوخت کمتری برخوردار هستند و ضرر کمتری به محیط زیست میزنند.

اولین خودرو‌های عضلانی بازار از نظر مصرف سوخت به هیچ وجه مقرون به صرفه نبودند و با محیط زیست هم سازگاری خوبی نشان نمی‌دادند. البته قیمت سوخت در دهه ۱۹۶۰ ارزان‌تر از الان بود و همچنین تاثیرات منفی وسایل نقلیه دیزلی بر روی طبیعت تا حد زیادی فاش نشده و مطرح نبود.

بسیاری از طرفداران خودرو‌های عضلانی معتقدند که ماشین Oldsmobile Rocket 88 مدل ۱۹۴۹ اولین خودروی عضلانی دنیا بود. در طراحی و ساخت این خودرو حرکتی جدیدی صورت گرفت و  برای اولین بار موتور v8 بر روی یک بدنه نسبتا کوچک و سبک سوار شد و سرعت و قدرت زیادی به آن بخشید.

از همان سال تولید کنندگان شروع به رقابت کردند و موتور‌های قدرتمند‌تری را سال به سال ارائه می‌دادند. این تلاش‌ها تا جایی پیش رفتند که شرکت‌های خودروسازی توانستند سرانجام موتور‌هایی با ۴۵۰ اسب بخار تولید کنند.

شاید علم اندازه گیری اسب بخار بتواند بعضی وقت‌ها گیجمان کند و خب بر اساس استاندارد‌های متفاوت کشور‌های مختلف این رقم به روش‌های مختلفی نمایش داده می‌شود. اما در ساده‌ترین حالت تصور کنید که یک موتور باید چقدر قدرت داشته باشد تا قدرت آن بتواند با قدرت ۴۵۰ اسب برابری کند!

این خودرو‌های پر سرعت عضلانی قادر بودند تا با سرعت ۱۹۰ کیلومتر در ساعت حرکت کنند و این موضوع باعث شد تا آن‌ها به عنوان بهترین گزینه‌ها برای درگ‌های غیر رسمی و خیابانی محبوب شوند. برخی از این خودرو می‌توانستند در کمتر از ۱۰ ثانیه سرعت خود را از ۰ به ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسانند.

در دهه ۱۹۷۰ میلادی تولیدکنندگان مجبور شدند تا خودرو‌های عضلانی خود را اهلی‌تر کنند. در آن زمان بسیاری از افراد تاثیر گذار قصد داشتند که توجه خودروسازان را بیشتر به ایمنی خودرو جلب کنند. همینطور صنعت بیمه هزینه‌های بیشتری را برای خودرو‌های عضلانی در نظر گرفت. قیمت بنزین بیشتر شد و تلاش‌ها برای مبارزه با آلودگی خودرو‌ها و کارخانه‌ها درحال شکل گیری بود.

همه‌ی این عوامل در آخر سبب شد که تولیدات ماشین‌های عضلانی کاهش چشمگیری داشته باشد. خودرو ساز‌ها تلاش خود را صرف ماشین‌هایی کردند که ایمنی بیشتری داشته و لوکس‌تر باشند. اما در عوض از اسب بخار، مصرف سوخت و تولید گاز‌های گلخانه‌ای کمتری برخوردار باشند.

امروزه شرکت‌های خودرو سازی متعددی هستند که همچنان از اصل خود برنگشته‌اند و خودرو‌های قدرتمندی‌ تولید می‌کنند که در دسته علاقه‌مندی ماشین‌باز‌ها قرار بگیرند. اما خودرو‌های عضلانی امروزی به اندازه مدل‌های قدیمی در گذشته ارزان قیمت نیستند.

امروزه شرکت‌های آمریکایی فورد، داج و شورلت محبوب‌ترین و جذاب‌ترین خودرو‌های عضلانی حال حاضر را تولید می‌کنند و این شرکت‌ها همچنان در تلاش هستند تا خودرو‌های قدرتمند خود را در عین وفادار بودن به اصل خودروی عضلانی، امروزی‌تر و بهینه کنند.

نوشتن دیدگاه